Co ona gada

Co ona, że tak nie gada?

Dzisiaj pamiętniczek o tym, jakie twarde resety tu u mnie następują. Nic wesołego raczej.  Piosenka "Księżna" do posłuchania tutaj: http://tinyurl.com/ksieznasong

Jako zadowoleni zawodnicy Endure Team wystawiamy laurkę Tomkowi Spaleniakowi :) Rozmawiamy o przejściu z roweru na bieg, o zakładkach duathlonowych i trenowaniu triathlonu jako jednej, spójnej dyscypliny. Co-hostem, gościem, montażystą i właścicielem studia tego odcinka jest - ponownie - Kamil Andrusz, z którego bezglutenowego weganizmu wciąż korzystam.

Mam okazję przepytać doświadczonego Project Managera o szczegóły związane z jego pracą. Rozmawiamy o kwestiach bardziej technicznych i o kompetencjach miękkich, które jak ustaliliśmy, są kluczowe w tej robocie. Może nie wiecie, ale też jestem Project Managerem. W każdym razie teoretycznie. 

Dzisiaj odcinek biegowy, a konkretnie: techniczny. Kamil jest zdeklarowanym zwolennikiem biegania na śródstopiu. Przepytuję go o to, jakie są zalety takiej techniki biegania, czy każdy może się na nią przestawić - i jak to zrobić - oraz czy bieganie z pięty zawsze jest złe? Poruszamy też parę innych kwestii związanych z poprawnym bieganiem, ale to już mi się mniej podoba, bo jestem antyprzykładem tegoż :) Zapraszam też do wysłuchania podcastu Kamila - "Będzie kryzys" - ze szczególnym uwzględnieniem najnowszego, 10. odcinka, w którym rozmawiamy o zarządzaniu kryzysami w triathlonie :)

Dzień dobry, dzień dobry, proszę Państwa. Dzisiaj wyłącznie pamiętniczek. O (nie)trenowaniu, (nie)zdrowiu, bonusowych dniach/tygodniach (?) wygranych dla starego psa, cierpliwości której mi brakuje, pokorze której się uczę i przedsięwzięciach, na które jakoś się w międzyczasie wywlokłam. 

...guess that I had to find out for myself / Sharp edges have consequences / now every scar is a story I can tell". Tak śpiewał Linkin Park i tak mogę zaśpiewać ja, ale nie dzisiaj. To chyba najbardziej funeralny odcinek ever, więc jeśli macie takiego pechusia, że przejmujecie nastroje innych, to nie polecam słuchać ani w zbyt dobrym, ani zbyt złym humorze. Mówię dzisiaj o głupim chorowaniu (na serio głupim), niedocenianiu swoich osiągnięć, umieraniu (też) i życiu (a co). Miłego dnia! ;)

To jest dla mnie dość hardkorowy odcinek, mimo że nadal nie powiedziałam wszystkiego, co planowałam powiedzieć. To znaczy, że jeszcze nie do końca z tej jaskini wylazłam. Opowiadam Wam o tym, jak bardzo oczekiwania mogą rozminąć się z rzeczywistością, o tym że w głębi duszy jestem drama queen i o tym, że w sumie to nadal nie wiem czego chcę w życiu, ale już doskonale wiem, czego nie chcę. 

Opowiadam Wam o rzeczach, które się nie zdarzają, ale jednak się dzieją, bo to wszystko jest dziwne. 

"Sometimes the fear won't go away so you'll have to do it scared". Odwaga jest bardzo często mylona z niebaniem się czegoś. Ludzi przyzwoitych i asertywnych nazywamy "odważnymi". Może jednak nie warto tym tytułem tak szastać, póki ktoś nie uratuje małego kotka z pożaru?

Kolejny odcinek omawiający stosunek kreacji do rzeczywistości. O tłumaczeniu się z chwil szczęścia i o tym, że sprzątanie i ukrywanie to dwie różne rzeczy. 

Taka myśl pojawiła mi się ostatnio w głowie. Słucham ostatnio bardzo dużo mądrych audycji. Jednocześnie świadomie unikam harmonogramów, planów, scenariuszy i profesjonalnego montażu, bo nagrywanie tego podcastu to dla mnie jedna z niewielu chwil "w internetach", kiedy mogę zrobić coś, co nie wiąże się z żadnymi wielkimi oczekiwaniami. A zatem jest to taka pogadanka o wartościach. Bo jedną rykoszetem odkryłam :) 

Cierpliwość i punktualność to dwie wartości, które bardzo cenię, ale jednej chciałabym mieć zdecydowanie więcej, a drugiej z dziesięć razy mniej. Kto jest ze mną?

Opowiadam Wam dzisiaj o tym, że bywa mi niekomfortowo z poczuciem komfortu i to w każdym wymiarze, nawet służbowym. Wszystko jednak układa się zbyt pomyślnie, żebym mogła nazwać siebie pechowcem. Gdzieś tam po kilkunastu minutach wypływam już na szerokie morze metafor i absurdów, porównując swoje zasoby do zasobów Bardzo Wielkich Ludzi, ale nie martwcie się, tylko w aspekcie mania nie do końca dobrze poukładanego pod sufitem :)

Tytuł trochę przewrotny, a dlaczego, tego już posłuchacie sami. Trochę się chyba wymądrzam, ale staram się nie za wiele. To było moje trzecie podejście do nagrywania, więc serio, niechże Wam się ten odcinek spodoba, no... ;) 

Ja tak naprawdę wybrałam czworogłowe ;) Na 2020 rok życzę Wam, abyście mieli w sobie zasoby potrzebne do podejmowania dobrych decyzji. Dla mnie taką jest... zakopanie się pod kocykiem na ten ostatni wieczór roku. Wszystkiego dobrego! PS W mojej ocenie to najnudniejszy odcinek spośród moich podcastów, więc jeśli zaczynacie od tego, to weźcie mi dajcie jeszcze jedną szansę! Only god can judge me! ;)))

Gadam dzisiaj o tym, co mnie łączy z rekordzistą świata w godzinnej jeździe na czas, Graemem Obree, o tym co się zmieniło w moim postrzeganiu rzeczywistości, o sportowych zaskoczeniach i innych takich-takich. To pierwszy odcinek, w którym mam swoje intro! Autorem jest Kamil Andrusz, gość który zrobił dla mnie więcej niż sam się pewnie spodziewa. 

Dziś miałam przyjemność pogadać z Mateuszem Arndtem - wyczynowym pływakiem z imponującymi życiówkami 1:49:37 na 200m i 3:55:13 na 400m stylem dowolnym. Mateusz obecnie trenuje i studiuje w USA na Uniwersytecie w Iowa. Wcześniej spędził rok w Szczecinie, a od 8. roku życia reprezentuje klub KS Delfin Gdynia. Właśnie w tym ostatnim, a właściwie pierwszym, miałam okazję przez ponad rok z toru obok obserwować pracę Mateusza. Nieczęsto spotyka się zawodników, którzy mają takie podejście do tego co robią. Jestem pewna, że medaliści olimpijscy mogliby się sporo od niego nauczyć. Dziś rozmawiamy o pływaniu w Polsce i USA, o podejściu do sportu, łączeniu treningów z nauką i o tym, że pełne zaangażowanie nie musi oznaczać walki na śmierć i życie.

Nawet gdy nie jest się specjalnie świątecznym człowiekiem, trudno tę okazję tak całkiem zignorować. Dobrze pamiętam, że u mnie w tym czasie bywało różnie, a i dziś jest... inaczej niż zawsze. Dzisiejszy odcinek jest uzupełnieniem wpisu, który opublikowałam na blogu oraz na Facebooku. Życzę Wam wszystkim dobrych, radosnych świąt! PS Pierwszy raz nagrałam podcast wcześniej niż bezpośrednio przed publikacją, pierwszy raz też go montowałam, ale - tradycyjnie - nie ruszałam nic w nagraniu. Muzyka dzięki uprzejmości Studia Accantus na licencji Creative Commons CC BY 3.0 PL.

Wygląda na to, że co dziesiąty odcinek nagrywam z gościem, a raczej gościnią Pauliną www.idacprzedsiebie.pl :) Znowu rozmawiamy o startach w pierwszych zawodach triathlonowych. Spływamy też na różne okołotriathlonowe dygresje. 

Wczoraj spędziłam intensywny dzień w Warszawie, upychając 5 spotkań w różnych częściach miasta oraz trening w międzyczasie. I na żadnym z w/w się nie spieszyłam! Ale jeśli myślicie, że ten odcinek poruszy jakąś konkretną kwestię, na przykład tę, i pięknie ją omówi od A do Z, to hahaha, nie tym razem. Trochę opowiadam, trochę polecam, nawet trochę SIĘ. Taki tam gadany felieton.

Bardzo mi miło, że dopytujecie o kolejny odcinek, ale ostrzegam Was, że to nie będzie najbardziej pozytywny i najdynamiczniejszy podcast ever. Mówiąc najbardziej oględnie, opowiem Wam dzisiaj o tym, jak życie uczy mnie cierpliwości, pokory i wiary we własne decyzje. Skutecznie. No cóż, nazwisko zobowiązuje, c'nie.

Chyba z urodzenia jestem Człowiekiem Przypałem. W każdym razie o tym właśnie świadczą moje niezliczone historie, z których jedna jest bardziej żenująca od drugiej. Dzisiaj postanowiłam podzielić się z Wami kilkoma takimi. Mam nadzieję, że chociaż niektóre będą dla Was pouczające :) 

Dzisiaj dzielę się z Wami swoją refleksją o tym, że niektóre z moich poglądów są niepopularne i potencjalnie nawet szkodliwe. Ale to nie zmienia faktu, że są w mojej głowie! Co z nimi zrobić? Nie dzielić się nimi i pozwolić im na zawsze pozostać w mojej bani? Czy mówić o nich publicznie, otwierając się na dyskusję, ale potencjalnie komuś szkodząc? Bardzo jestem ciekawa Waszych opinii na ten temat.

Pływanie, pływanie! To spory rozdział w moim życiu, wiążący się z dużą liczbą ciekawych historii, decyzji, zmian, determinacji i wychodzenia poza strefę komfortu. Opowiadam Wam o swojej pływackiej przygodzie od samego początku - od tego, gdy wyskakiwałam z tatą z roweru wodnego i przepływałam jezioro wpław, przez wszystkie kluby pływackie aż do teraz, przy czym "teraz" nie jest wcale takie oczywiste!

Dziś Wam powiem o tym, że jak każdy człowiek miewam swoje weltschmerze i jak sobie z nimi radzę i że nie ma to nic wspólnego z mindfullnessem (fuj), medytacją (ugh), trikami produktywnościowymi (ojejejej) ani tym mistycznym - chyba zemdleję - ODPUSZCZANIEM SOBIE. Ależ się naprzeklinałam w jednym opisie odcinka!

Czy Wy sobie wyobrażacie, że zostałam nazwana "biblioteką triathlonowych fakapów"?! No coś podobnego! Próbowałam się sprzeciwić tej tezie i no... eeee... posłuchajcie sami. A potem, dla odzyskania honoru, poodpowiadałam na kilka Waszych pytań, które zadawaliście mi na InstaStory.  Oczywiście chodziło mi o rallycross, a powiedziałam - i to dwukrotnie - motocross, lol :) Mózgu, gdzie jesteś?

Dzisiaj to już jest chyba totalny strumień świadomości (jak gdyby wcześniej było inaczej). Opowiadam Wam o swojej robocie, odpowiadając przy okazji na pytanie jednego ze słuchaczy o proces zakładania firmy. O swoich najtrudniejszych relacjach: z psem i z triathlonem. I o zaskoczeniu, jakie spotkało mnie w związku z nagrywaniem tego podcastu. 

To już chyba bezczelność, żeby nagrywać odcinek spod kołderki, w piżamie. Ale do rzeczy, bo tu chodzi o to, że fundamentalne pytania to są te, na które kompletnie nie znam odpowiedzi. Nie próbuję więc nawet na nie odpowiadać, ale w międzyczasie znajduję inne pytania, na które odpowiedzi są jakby łatwiejsze. Lub po prostu takie, do których sobie powoli docieram. I wtedy dzieją się zabawne rzeczy, na przykład na spontanie zakładam działalność gospodarczą. Osoby, o których wspomniałam w odcinku to: Borys Kozielski - podcast "Nauka XXI wieku" i "Podkasting w Polsce"; Dominik Juszczyk - podcast "Z pasją o mocnych stronach", Marcin Hinz - podcast "Ironfactory.pl". 

Dziesiąty odcinek jest pierwszym z udziałem gościa! Rozmawiam z Pauliną Zaborowską czyli www.idacprzedsiebie.pl - biegaczką i superfajną osobą, która codziennie zachęca mnóstwo ludzi do aktywności. W 2020 roku Paulina zamierza po raz pierwszy wystartować w triathlonie i w związku z tym ma sporo pytań dotyczących początków w tej dyscyplinie. Dzisiaj odpowiedziałam na kilka z nich.

Dzisiaj opowiadam Wam o tym, dlaczego wstaję wcześnie rano (i jak szybko chcę się stać milionerką). Opowiadam o wątpliwościach związanych z project managementem. I takie-takie. Chyba właśnie pojawia się jakieś pole do dyskusji! 

Dzisiaj opowiadam Wam o komedii absurdów, jaka odbywa się pomiędzy mną a moimi psami. Zdradzam żenujące źródła strachów Smoka. Rozstrzygam konkurs o voucher na Tryathlon w ramach Enea Bydgoszcz Triathlon i zaczynam coś tam narzekać na uniwerek, ale tylko jeden z dwóch.

Coś mi dzisiaj nie szło. Miewam wątpliwości. Obawy. I straszki. Ale wszystkie je biorę na bary i okazuje się, że te bary, trenowane przez lata, są w stanie dźwignąć więcej i w ładniejszym stylu niżbym przypuszczała. Nie wiem, czy ten odcinek nie jest tak trochę o niczym, ale wiecie co? Pozwalam sobie na to. I to nie ma nic wspólnego z tym modnym ostatnio "uczeniem sobie odpuszczać", bo tego akurat nie cierpię. Podzieliłam się z Wami swoim małym marzeniem na 2020 rok. Niebywale prozaicznym. Dla mnie super ważnym i jednym z bardzo, bardzo niewielu. Bo właściwie to... Okej, nie zdradzam nic więcej. 

Znalazłam swój - hehe - tom wierszy napisanych w 1998 roku, czyli wtedy, gdy miałam osiem lat. Czytam je Wam bez żenady. I opowiadam też o innych dziwnych historiach z tego okresu, między innymi o tym, jak zorganizowałam własne jasełka, bo w oficjalnych pani nie obsadziła mnie w głównej roli.

O moim dziwnym kontuzyjno-chorobowym kombosie w sezonie 2019. Pod koniec parę słów o innych dziwnych urazach, które odnosiłam w poprzednich latach. I o tym, że nie zawsze pierwsza diagnoza (albo pierwsze cztery) jest właściwa i warto szukać, szukać i szukać, aż znajdzie się to, co ma się znaleźć.

Ojej, ojej, to nagrywanie jest trudne, gdy chce się wrzucać kompletnie nieobrobione treści! Ale na razie się udaje. A zatem odpalam konkurs, w którym do wygrania jest voucher na TRYATHLON 4.07.2020 w Bydgoszczy - idealny dystans dla debiutantów. Konkurs trwa od dzisiaj do 21 listopada do godziny 20:00. Odpowiedzi konkursowe wysyłajcie w prywatnej wiadomości (fb Joanna Skutkiewicz / ioannahh.pl) lub pod postem konkursowym na moim fanpage'u. Howgh!

Nie będę Was więcej męczyć patrzeniem na moją niepomalowaną facjatę przez blisko 20 minut! Niech się stanie podcaściwko. Surowe, totalnie nieobrobione, wprost z mojego telefonu. Przepraszam za chuchanie w mikrofon, ale dopiero się tego ustrojstwa uczę!  Ten odcinek nosi numer trzeci, ponieważ dwa poprzednie były vlogami na YouTube. Jeśli chcecie je zobaczyć, zapraszam na mój kanał.